birinindünyası

Kadın gür ve sinirden titreyen bir sesle apartman merdivenlerinden çıkarken kendi kendine söyleniyordu. O sırada alt katlardan birinde oturan ve bu kadın sesini duyduğu an kapıya kulağını dayamış halde dikkat kesilerek onu dinleyen biri vardı.
“Aman efenim böyle evlat düşman başına! Kendi özgürlüğünü ilan etmiş de istediğini yapacakmış. Yalnızlığı sevmeye başlamış, özgürlük alanına herkesin ihtiyacı varmış. Deliye bak sen, aman sakın benim kıza da akıl vermesin bu! Ben de hiç çekemem öyle saçmalıkları! Allah anasına da, babasına da sabır versin. Benimkine söyleyeyim, bir daha bununla görüşmesin. Oysa ikinci çocuğum bellemiştim onu, bu zamana kadar bir yanlışını da görmedim ki. Yaşına başına bakmadan neler neler dedi bacaksız. Kendimi kızıma adamakla, gün boyunca ev işleriyle, oturup izdivaç programları seyredip vaktimi öldürmekle büyük hata yapıyormuşum. Kendimi aramalı, bulduğumda anlamalı ve olduğu gibi sevmeliymişim. Yahu kaç yaşıma gelmişim kendimi bilmeyecek miyim sanki!? Üstelik de her şeyi sorgulamalıymışım. Ayol benim işim gücüm var, neyi sorgulayacağım? Ben onu bunu sorgularken kızıma kim bakacak? Polis miyim ben? Yani anaların görevi budur, çocuğuma bakarım sonra zamanı gelince de o bana bakar işte… Şu apartmana da bir asansör yaptırmadılar kaç yıldır! Nedir benim bu çektiğim Yarabbim? Kız okulu bitirdiğinde bir an önce evlendireyim. Hem masrafımız azalır hem de şu lanet yerden kurtulup başka eve geçeriz.”
Kadını dinledikçe kapıdakinin kafası karışıyordu. Acaba hangisi haklıydı ve hangisi deli? Deli olan haksız mı olacaktı? Yoksa tam tersi mi? Kadın mı yoksa onu eleştiren mi haklıydı? Kadın nefes nefese kalmış, konuşması artık duyulmaz hale gelmişti. Birkaç kat daha çıktıktan sonra adım sesleri de kesildi ve bir kapı açılıp kapandı. Kadın eve girmiş ve –büyük ihtimalle- akşam için yemek yapmaya koyulmuştu. Kulak misafiri anlatılanlar üzerine düşünmeye başlamıştı. Duyduğu, gördüğü şeyler üzerine düşünmek, tekrar tekrar düşünmekle beraber –bilerek- belirli bir sonuca varmamak gibi bir takıntısı vardı. Çünkü o hiçbir şeyi düşünmekten vazgeç(e)mez, en fazla –bu seferdeki gibi- sonradan düşünmek için sonuçsuz bırakırdı.
“Bir kere, kadın haklı sayılır. Hayatın birçok dönemini yaşamış, bundan sonra değişmesi çok zor. Kişiliği oturmuş, düşünceleri kemikleşmiş ve hayatını kurmuş. Yani ona değişmesini söylemek ve bunun için de neler yapacağını telkin etmek, karşımda çırılçıplak soyun ve senin için diktiğim şu giysileri giy demek gibi oluyor sanırım. Böyle bir durumda kadının eleştirileri dehşetle karşılaması doğaldır tabii. Eleştiren tarafından bakarsak da, onun yaptığı şey cesaretle mi, yoksa düşüncesizlikle mi yapılmış anlayamadım. Sonuçta arkadaşının evine gidip, annesine bir şeyler tavsiye etmek, ona kendi düşüncelerini açıklamak ve hoş karşılanmayacak türden nasihatler vermek çok da akıllıca olmasa gerek. Ama kendini tanımak ve anlamakla ilgili kısımları bana pek tanıdık geliyor.”
Bu düşüncelerle salondaki eskimiş koltuğunda oturmuş, karşıdaki tabloyu seyre dalarken karnından birtakım sesler gelmişti. Sonunda uzun zamandır aç kaldığını –midesinin yardım çağrısıyla da olsa- fark etmiş ve -kadın gibi- yemek yapmaya girişmişti. Biraz makarna ve yanına da su yeterliydi. Zaten yemeklerle pek arası yoktu. Yemekten sonra bir kahve ile bir an önce odasına geçmek istiyor, yarım bıraktığı düşüncelere devam etmeye can atıyordu. Sonunda yemeği hazırdı, birkaç parça yedi ve kahvesini hazırlayıp odasına geçti. Odanın içinde loş bir ışık ve kasvetli bir ortam vardı. Yatağın karşısındaki eskimiş koltuğuna oturdu ve kahve kokusunu içine çekerek derin bir nefes aldı. Düşüncelerine devam etmeye hazırdı.
“Önce kadını düşünelim. Birkaç kere görmüşlüğüm var, derli toplu tipik bir ev hanımı. Hatta sanırsam son görüşmemizde beni evine davet etmişti. Bir defasında da markete giderken bana bir isteğim olup olmadığını sormuştu. Eskide kalan komşuluk adetlerini yaşatmaya çalıştığına göre, geleneklerine bağlı biri denebilir. Adı neydi? Nermin miydi, yoksa Neriman mı? Neyse ismi pek de önemli değil. Hem dikkatli olmakta fayda var. Biraz da korkuyorum aslında, kadının bakışlarında öyle güçlü bir şey var ki, bana her şeyi yaptıracakmış gibi geliyor. Kızdığı kişiyi de tanıyordur, ikinci çocuğu olarak gördüğüne göre… Bacaksız dediğine göre de yaşı küçük, kızının arkadaşı. Onun da böyle düşünceleri herkesle paylaşması uygun değil tabii. Herkesin anlayabileceği düşünceler değil ki söyledikleri. Bunları anlamak için bir birikim, gelişmiş bir bilinç gerek.”
Yalnızlığının ortasında, böyle şeyleri düşünerek veya bir şeyler okuyarak kendini oyalıyordu. Zamanla evden seyrek çıkar olmuştu zaten. İnsanlarla pek görüşmez, yine de onları gözlemlemekten kendini alıkoyamazdı. Çok konuşmak yerine çok düşünmeyi ve okumayı severdi. Birileriyle konuşsa bile pek bir şeyin değişmeyeceğini düşünür, insanların arasında kendini onlardan uzak görürdü. Onlarca çiçeğin ortasında bir ayrık otuydu o. Daha doğrusu, bir diken… O böyle düşüncelere dalıp çıkarken de çoktan akşam olmuştu; yukarıda bir gürültü kopmuş, tüm apartman ayağa kalkmıştı.
“Onunla görüşmeyeceksin dedim, o kadar! Bana karşı çıkamazsın, ben senin annenim. O senin neyin? Senin için ne yaptı? Ben senin iyiliğini istiyorum. Böylece çıkıp gidemezsin, akşam oldu etraf sapıklar, katillerle dolu! Daha dün haberlerde neler neler anlattılar. Sana da mı öyle olsun, üçüncü sayfa haberi mi olacaksın? Hadi gir içeri! Gir dedim sana, yoksa bir daha dönemezsin buraya!!!”
Kadın deli gibi bağırıyor, kendini parçalıyordu. Söylediklerinde kısmen haklıydı da, sokakta zifiri karanlık vardı ve burası da tekin bir mahalle değildi. Gecenin bu saatinde bir yere gitmek –özellikle de bir genç kız için- çok zordu. Merdivenden birileri koşar adım inerken alt kattaki dairelerden birinin kapısı hafif bir gıcırtıyla açıldı.  İçeriden usulca çıkıp kapıda durdu ve kız onun olduğu kata geldiğinde kollarından yakalayarak hemen içeri soktu. Aslında o anda o da ne yaptığımı bilmiyordu. Sadece onu içeri almak istedi, her şey birden olmuştu. Bazen böyle anlarda insan kendini hayatın akışına bırakabilir.
“Bu saatte dışarı çıkman tehlikeli olur. Karar senin, istersen gidebilirsin ama bir süreliğine bende kalabilirsin. En azından sabah olana kadar bekle lütfen, bunu söylemek istemezdim ama kız başına çıkman daha tehlikeli. Kabul mü? Anlaştık, ayrıca değerini bil hanımefendi çünkü ben çoğu kişiyi evime almam. Hem biraz da konuşmuş oluruz. Sanırım evde bir kargaşa oldu, anlatmak istersen dinlerim. Gel oturalım şöyle.”
Bu kadar konuşması bile onun yorulmasına yetmişti. Düşünmek, okumak onu o kadar yormuyordu, aksine bunlar nefes almak gibi bir ihtiyaç haline gelmişti onun için. Ama konuşmak… Kelimelerin sınırlı dünyasında yaşamaya alışkın değildi, düşüncelerinde daha rahat davranmayı seviyordu. Ama aklındaki parıltılar, bulundukları o muhteşem galaksiden arada açılan korkunç kara deliğe doğru sürüklendiğinde boş bir havadan ibaret kalıyordu. Üstelik sözcükleri söylemekten öte, karşı tarafın da nasıl anladığı vardı. Ne demek istediğini anlatmak için karşıdakinin de onunla aynı kitapları okuması, aynı düşünmesi, aynı hayata aynı pencereden bakması lazımdı. O halde anlaşmak ve anlaşılmak imkânsıza yakın bir şeydi. Belki de yakından öte…
“Beni içeri aldığınız için teşekkürler. Ailevi bir sorun yaşıyoruz sadece. Beni anlayacağınızı sanmıyorum. Sorunlarımı, düşüncelerimi anlatınca bir şey değişmiyor, hatta sorunlar azalacağına artıyor. Derdini söylemeyen derman bulamazmış derler ama söyleyince de bir şey değişmiyor açıkçası.”
Kızın bu mesafeli duruşu ve ona “siz” diye hitap etmelerinin nedenini gayet iyi anlamıştı. Böyle soğuk ve ciddi bir insanla nasıl samimi bir şekilde sohbet edebilirdi ki? Ona hak veriyordu, zaten kendisi de anlaşmanın zorluğuna inanıyordu ya. Ama içindeki merak… İşte onu susturması biraz zordu. Hem kıza karşı da bir tür sempati besliyordu. Gözlerindeki parıltıda gençliğini anımsıyordu biraz. Kapıyı kapatmadan önce yukarı çıkıp kadına haber vermeye gitti. Kadının yüzü o kadar solgundu ki ilk başta bir tür nöbet geçirdiğini sandı. Ama kadını yatıştırmayı başarıp bu geceliğine kızının kendisinde kalması için izin aldı. Dışarı çıkması tehlikeliydi ama eve gelmek de istemiyordu. Kadın bağıracak gibi oldu, sonra yatıştı ve karşısındakine –biraz da ailevi işlere karışmasına sitem eder gibi- teşekkür etti. Diğeri rica ederek aşağı indi ve aralık bıraktığı kapıyı kapatarak kızla sohbetine devam etti.
“Aramızda şöyle kalınca bir duvar olmasını istemem. Ben senin büyüğünüm, daha tecrübeliyim diyerek seni ve düşüncelerini küçümsemeyeceğime emin olabilirsin. Söylediklerin mutlaka aramızda kalacak. Ayrıca annen de bugün fazlasıyla sinirliydi. Böyle tartışmanız doğal tabii. Ana-kız arasında olur böyle şeyler. Ben de çok yaşadım zamanında… Bana güvenebilirsin, sana ve annene yardımcı olabilirim.”
Kız böyle mantıklı ve sakin konuşan birine rastlamamıştı hiç. Sesi öyle yumuşak ve güven vericiydi ki, içindeki hislere de güvenerek içinde birikmiş olan her şeyi –yine de temkini elden bırakmayarak- anlatmaya başladı.
“Ne zaman sinirli değildi ki? İstemediği bir şey olduğunda hemen parlayan ve kendini kaybeden, istediği olunca da pamuk gibi yumuşayan bir anneyle yaşamanın nasıl bir şey olduğunu, bir kafese tıkılmanın ve o kafesin içinden tırnaklarınızı koparırcasına çıkmaya çalışırken çılgınca debelendiğimi nasıl bilebilirsiniz siz? Şimdiden tabutta yaşıyorken, diri diri gömülmüşken beni kim anlayabilir? Annemi de anlamaya çalıştım uzun süre ama o sadece benim üzerimden egosunu tatmin ediyor. Bir tür Tanrı gibi davranıyor. Beni dünyaya getiren, doğuran o olduğu için üzerimde sonsuz bir hak ve mantıksız kurallarla donatılmış bir hayat inşa ediyor. Geleceğimi planlıyor, yasaklarıyla hayatıma yön vermeye çalışıyor! Kendi hayatında olmak isteyip de olamadığı kişi yapmaya çalışıyor beni. Ve ben, çabalarımın hiçbir işe yaramayacağına inanarak umutsuzca titriyordum karşısında. Bir zamana kadar tabii… Artık dayanamayacak hale gelmiştim. En yakın arkadaşımla plan yaptık. Biz sohbet ederken bazen annem odaya girer ve bize katılırdı. İşte o yanımıza geldiğinde arkadaşım –benim anneme söyleyemediklerimi- bireysel anlamda özgürleşmenin kötü bir şey olmadığını, bir süreliğine yalnızlığın aslında insanı kendine getirdiğini ve insanın kendi hayatı üzerinde söz sahibi olması gerektiğini söyleyecekti. Onun da kendini fark etmesini ve bir birey olarak varoluşunu gerçekleştirmesi gerektiğini… Ve annem de arkadaşlarım arasında en çok onu sevdiği için bunları –en azından- bir düşünecekti. Ama arkadaşım bunlardan bahsettikten sonra öyle bir karşı çıktı ki, ikimiz de şaşırdık. Kendi düşüncelerimi saklamak istemiyorum artık!”
Karşısındaki kızı dinledikçe şaşırıyor, bu söylediklerine nasıl ulaştığına ve nasıl böyle bilinçli hale geldiğine akıl sır erdiremiyordu. Özellikle kızın fark ettiklerini annesiyle –dolaylı da olsa- paylaşarak üzerindeki baskıyı ve otorite kavramını yok etmeye çabalamasına hayran kalmıştı. Gözlerindeki parıltıda mücadeleci ve bir o kadar kederli bir ruhu gördüğüne şimdi emin olmuştu, sesinden de bu anlaşılıyordu. Bu söyledikleri bir hevesten ibaret değil, başkaldıran bir insanın haykırışlarıydı.
“Öncelikle, seni anlıyorum. Bunu herkes istemez, daha doğrusu çoğu çocuk ailesine bağlı kalmak, onlarla yaşamak ister. Saygı ve kan bağı adı altında, onların kulu kölesi olurlar. Sözlerinden çıkmadıklarında hayırlı evlat, akıllı çocuk olurlar. Çoğu kişi özgürlüğün aksine mutluluk ve huzuru seçer. Aksine bazı hayırsız evlatlar da çıkar arada, mesela ben… Eğer düşüncelerinde kararlıysan, işte gelecekteki halinin bir benzeri karşında. Kendi evimde kendi hayatımı yaşıyorum ve özgürüm. Yalnızım, kendimi anlıyor ve acı çekiyorum. Buna hazır mısın? Hazırsan, ben de yardıma hazırım!”
Kız bu lafları biraz küstah ve bilgiç bulmuş, yine de ilgisini çekmişti. Gelecekteki hali böyle mi olacaktı? Yani yarı karanlık bir evde yalnız başına ve böyle yabanıl, sadece kendini dinleyen ve az konuşan türden bir insan haline mi gelecekti? Odaya göz atmayı düşündü ve kalkıp gezinmeye başladı. Oda kitaplarla doluydu, fazla bir eşya yoktu. Asıl istediği şeyden emin olmak istiyordu. Özgürlük ve yalnızlık! Bunlara hazır mıydı? Esaretten çok daha iyi olacaktı, kendi başına yaşamını üstlenecek ve bilincin acısını hissedecekti. Sonunda kendinden daha emin olarak oturdu koltuğa. Başıyla onaylayarak hazır olduğunu belli etti.
“Tamam o halde. Madem kendi geleceğini ele almak ve özgürlüğünü gerçekleştirmek istiyorsun, onun için çabalamalısın canım. Ben evden bayağı uzaktaki bir üniversitede tercümanlık bölümü kazanarak kurtulmuştum tüm baskılardan. Mezuniyetten sonra da buraya taşındım, çeviri yaparak para kazanıyorum. İşte ekonomik, fiziksel, zihinsel özgürlüğüm elimde! Ama senin daha farklı hatta daha iyisini yapacağına inanıyorum. Ben daha çok rüzgâra eşlik eden bir fısıltıyım. Senin sesin daha gür çıkar ve yankılanır, oysa ben konuşmayı pek sevmem. Annenle konuşmanı ve düşüncelerini açıkça söylemeni tavsiye ederim. İstersen ben de yanında olurum konuşurken. Ayrıca eğer doğrudan söyleyemiyorsan mektupla dök içindekileri, bu konuda da yardım edebilirim.”
Kız bir bakıma şaşkındı. Şüphelerini uyanık tutmaya çalışıyordu. Bu insan ona neden yardım ediyordu ki? Belki de yalnızlığa dayanamamıştı. Ya da onda kendi gençliğini, düşüncelerini gördüğü için tavsiye vermek istemişti. Söylediklerinde bir bakıma da haklıydı tabii. Annesine düşüncelerini mektupla daha iyi açıklardı. Hem yüz yüze konuşmak yerine kelimelere olan hakimiyetini ve edebi kalemini kullanarak annesini etkileyebilirdi.
“Mektup yazmak iyi bir fikir sayılabilir, haklısınız. Lakin bu sohbet uzun sürdü, vakit epey geç oldu. Yarın daha detaylı düşünür, mektubun içeriği hakkında konuşabiliriz. İkimiz için de yorucu bir gün oldu sanırım efenim. İyi geceler.”
Kız ne kadar yorgun olduğunu hissetse de komşu kadının gösterdiği yatağa girince düşüncelere daldı. O da kendi yatağına geçince uyuyamamıştı, nereden çıkmıştı tüm bu şeyler? Bir güne ne kadar çok şey sığıyordu, belki de insanın kaldıramayacağı kadar çok şey! Ama hayat bir şekilde devam ediyordu sonuçta. İnsan, her ne olursa olsun bir şekilde gücünü ortaya koyabiliyordu. İkisi de o gece rahat uyuyamadılar, sabaha doğru ilk önce kız kalktı. Farklı bir evdeydi, kendini etrafındaki her şeye yabancı ve uzak hissediyordu.
“Günaydın asi hanımefendi! Bugün daha iyisin umarım, gözlerin pek öyle demiyor ama. Uyuyamadığın anlaşılıyor, olaylar hızlı gelişti ve sen hala şokun etkisindesin sanırım. Ben kahvaltı etmem maalesef ama kahvaltı etmek istersen bir şeyler alabilirim marketten. İstemiyor musun, demek iştahın da kesildi. Anlaşıldı, ne yapmak istersin peki? Mektup hakkında konuşmak, düşünceleri tartışmak, belki benimle veya dünkü sohbetimizle ilgili sorular sormak..?”
Kızın kafası karışıktı. Evden çıkıp gitmekle annesine tam anlamıyla başkaldırmıştı ama bunun devamını nasıl getirebileceğini düşünüyordu. Mektup yazınca annesi onu anlar mıydı? Diyelim ki anlamadı, o zaman ne yapacaktı? Hep bu kadının evinde kalacak değildi ya, bir şeyler bulması lazımdı. İlk adım olarak mektuba başlamak daha iyiydi tabii. Hem bu kadın da ona yardım edecekti, bir yandan onun bu yardımlarına seviniyor bir yandan da ondan şüpheleniyor, her hareketini inceliyordu.
“Evet, mektuba başlasak iyi olur. Onunla yüz yüze geldiğimde neler olacağını tahmin edemiyorum. Yazdıktan sonra da sizin götürmenizi ve mümkünse okurken yanında olmanızı isterim ayrıca. Madem benim düşüncelerimi anlıyorsunuz ve kendinizi gelecekteki hali olarak niteliyorsunuz, annemin beni anlamasını sağlayabilirsiniz.”
“Sevgili Anne;
Dün akşam olanlar hakkında hala bana kızgın veya yaptıklarımdan dolayı küs olduğunu tahmin edebiliyorum. Ben seni anlıyorum anne, sen de beni anla lütfen. Arkadaşım düşüncelerini söylerken nasıl kızardığını ve bağırıp çağırdığını hatırlıyorsun değil mi? Onun bir suçu yoktu, hatta o böyle şeyleri düşünecek biri değil. Ben söylettim onları, hepsi benim düşüncelerimdi. Sen o kadar baskı uyguluyordun ki bana başka çare bırakmadın anne. Çocukluğumda veya gelişim dönemimde yanımda olmanı, bana yol göstermeni anlarım. Ki, bunlar için de teşekkür ederim. Belki olumsuz, belki olumlu etkilerin oldu; yine de o zamanlar tek başıma ayakta durabilecek durumda değildim. Bu dönemlerimde harcadığın emekler için gerçekten minnettarım sana. Lakin…
Büyüdüm anne. Benim de kendime ait düşüncelerim, bilincim ve ruhum var. Sen sürekli yanımda olur, beni koruyup kollamaya çalışır ve benim etrafımı bir sarmaşık gibi sararsan nasıl gelişmemi ve kendim olmamı bekleyebilirsin? Gerçi senin bunu istediğini de sanmıyorum. Açıkça söyleyebilirim ki, senin çizdiğin yolda yürümemi bekliyorsun. Ama anneciğim şunu bil ki, sana olan saygımdan öte kendime olan bir saygım var.
Bana hep ne dediğini hatırla… “Önce sen kızım, hep önce kendine bakacaksın.” Ben de kendime bakıyorum ve bir de sana. Benim geleceğim, eğitimim uğruna neler yaptığına bakıyorum. Ne zaman mutfağa gelip, sana yardım etmek veya yemek yapmak istesem “Sen dinlen, çalış, yorulma hem yemeği yapamazsan mutfak batar.” diye bahaneler üretip hevesimi kırıyordun. Eve geldiğimde hemen üstümü değiştirmemi söylüyordun, ne bir sarılma ne de bir öpücük. En son ne zaman sarıldın bana anne? Ne zaman dinledin beni? Ben söyleyeyim, hatırlayamayacağın kadar önceydi! Belki bilmeyerek yapıyordun bunları. Kendini unuttun, benim geleceğim için çalıştın. Ama benim asıl istediğim senin kendini geliştirmen, daha doğrusu bireyliğinin ve bir daha kimsenin yaşayamayacağı biricik hayatının farkında olman ve beni dinlemen, anlamandı. Böylece ben de kendi başıma ayakta durmam ve bilincimi geliştirmem gerektiğini daha erken zamanda kavrayacaktım.
Seni sevdiğimi hisset, sevmesem böyle yapmaz seni kendi haline bırakırdım. İnan şu sigara içmen bile rahatsız ediyor beni. Stresten içtiğini söylüyorsun, belki de sana stres veren şey kendinle arandaki mesafenin giderek artmasıdır, ne dersin? Artık kendi hayatımı kurmaya karar verdim, umarım sen de bu isteğime saygı duyar ve beni desteklersin. Bugün de alt kattaki ablada kalacağım ve sakinleşip konuşmak istersen gelebilirsin. Yarın ise, gidiyorum. Hem üniversiteye devam edecek, hem de çalışacağım. Sarmaşığın dalları dikenli olabilir ama üzgünüm ki onları delmek zorundayım anne.
Lütfen anla beni, içimdekilerin ölmesini istemiyorum. Bu mektuba çok daha güzel şeyler yazmak isterdim ama hayatta böyle şeyler pek olmuyor anneciğim. Seni seviyorum…”
Mektup bittiğinde ikisi de cümleleri tekrar tekrar okudu. Kız da, yanındaki de iyi ve etkili bir mektup olduğunu düşünüyor annenin tepkisini merak ediyordu. Öğlene doğru komşu mektubu alarak alt kattan çıkıp kadının evine gitti. Kadın onu merakla karşılamış ve elindekini görünce şaşırmıştı. Hemen komşusunu içeri buyur etti ve mektubu alıp cümleleri tek tek çiğneyip yutarcasına okumaya başladı. Okudukça gözlerinden yaşlar akıyor, karşısındaki ise bunun sinirden mi yoksa üzüntüden mi olduğunu anlayamıyordu.
“Nankör evlat! Demek gidecek ha, bırakmam onu hiçbir yere. Gidemez, beni yalnız bırakamaz. Hayır, buna izin vermem. Şu laflara bak, büyümüş de bana akıl veriyor. Bir de arkamdan iş çevirip arkadaşıyla oyun oynuyor bana. Şu yaşıma geldim ben böyle bir şey görmedim! Sarmaşıkmış, ot muyum ben… Hadi oradan, çekil bakalım sen de şöyle!”
Kadın böyle bağırıp çağırırken, karşısındaki kadının onu itip kapıyı açmasıyla kendine gelmişti. Demek gerçekten de mektuba bile kızmıştı. Ağlamasının nedeni kızgınlık mıydı gerçekten? Yoksa böyle bir evlat yetiştirdiğine mi yakınıyordu? Kadın aşağı inerken komşusu da peşinden merdivenlere gitmişti. Onu durdurmak, sakinleştirmek mümkün müydü?
“Neredesin kız? Çık bakayım karşıma, aç şu kapıyı da konuşalım! Ben seninle öyle bir konuşacağım ki göreceksin dünyanın kaç bucak olduğunu! Bana saygısızlık etmek senin ne haddine! Hah, senin yandaşın da geldi işte. Noldu komşu, çok mu şaşırdın? Ne bekliyordun be kadın, bu deli kızın sözlerine hak verip düşünmemi mi? Çık karşıma kız, kırarım bak bu kapıyı!”
Komşu dehşete düşmüş, kadının görünüşünden ürkmüştü. Kıza çok üzülüyor, şimdi onu cesaretlendirdiğine üzülüyordu. Kız pişmandı belki de onu suçlayacaktı. O mektubu yazdığını inkâr edecek, komşunun aklını çeldiğini söyleyecekti. O sırada kapı açıldı ve kızın yüzü epey solgundu.
“Ne yapacaksan yap, benim kararım kesin. Ablanın da bir suçu yok, o sadece yardım etmek istedi. İster döv, ister hapset düşüncelerimi değiştiremezsin anne! İzin vermesen de özgürüm. Vuracak mısın, inan benim çektiğim acının yanında hiç kalır! ”
Kadın tam kızına vuracakken, komşu ikisinin arasına girmiş ve silleyi tam yanağının ortasına yemişti. Onun etkisiyle dengesini kaybetmiş ve zemine başını çarpmıştı. Sonrasını ise hatırlamadı, hiçbir zaman da hatırlayamacaktı.
“Hanımefendi, beni duyuyor musunuz? Adınızı hatırlıyor musunuz? Başınızı sallamanız yeter, konuşarak kendinizi yormayın lütfen. Nerede olduğunuzun farkında mısınız? Şu ışığı takip edin lütfen. Güzel. Beni anlıyorsunuz değil mi? Sizi kapınızın önünde baygın halde bulmuşlar, birkaç gündür hastanedesiniz. Başınıza birkaç dikiş atıldı, bir ağrınız var mı? Tamam birazdan hemşireyle ağrı kesici gönderirim o halde. Bir şey mi söyleyeceksiniz, şimdilik dinlenmeniz daha uygun belki sonra. Geçmiş olsun.”
Komşu kafasını toparlamaya çalışıyordu? En son ne olmuştu ki? Neden buraya gelmişti? Neler olup bittiğini merak ediyor ama ağzını açtığında bile dayanılmaz bir acı duyuyordu. Kafasında birçok soru olmasına rağmen hemşirenin getirdiği ağrı kesici ve uyku hapı onun uyumasını sağladı. Bir süre sonra uyandığında çok daha iyiydi. Doktoru çağırmalarını istedi.
“Beni kapımın önünde bulduklarını söylediniz doktor. Kimler bulmuş? Üst kattaki kız ile annesini hatırlıyorum en son, onlara ne oldu peki? Belki onlar da bu hastanede. Bu hususta bir bilginiz var mı, annenin adı Nermin veya Neriman olmalı. Kızın adını bilmiyorum gerçi ama.”
“Hanımefendi sizi bulanlar yaşlı bir çift. Zaten onlar haber verdi bize. Bağırdığınızı duyunca merak edip aşağı kata indiklerinde sizi baygın halde bulmuşlar. Ayrıca kime bağırdığınızı da anlayamamışlar. Çünkü söylediklerine göre apartman dört katlı ve sizinle onlardan başka kimse kalmıyormuş. En üstteki iki kat ise her zaman boşmuş. Hırsızlığa uğradığınızı düşündük ama cüzdanınız yerli yerinde odanızdaydı. Üzerinde de sadece sizin parmak izinize rastladılar. Ne o kadın ne de kızıyla ilgili bir şey biliyorum.”
Kadın korkuya kapıldı. Onlar gerçek değil miydi? Yoksa şu anda olanlar mı gerçek değildi? Belki de yalnızlığı onu giderek etkilemeye başlamış gerçekle hayali ayırt edemez hale gelmişti. Hayal miydi tüm olanlar? Kendi kafasında mı kurmuştu her şeyi?

“İki kişilik bir yalnızlığım fotoğraflarının önünde

Birisi alıp götürdüğün, öteki bırakıp gittiğin.” -Şükrü Erbaş