birinindünyası

Hava bunaltiyor. 12 saatlik bir gece yolculuğundan sonra evde oturup rahat etmek hakkım değil mi? Ev doldu taştı. Onca misafirin, akrabanın arasından ayrılıp tuvalete kaçtım. Tek kurtuluşum burasıydı bu kalabalıkta. Klozet kapağını kapatıp üstüne oturuyor, aklımı kurcalayan şeyleri teker teker bilincime davet ediyordum. Bu kadar muhabbet, sohbet ve alabildiğine insanın etrafını sarması, beni soru yağmuruna tutması o kadar rahatsız ediyordu ki. Bir odama geçip kitabımı okuyabilsem. Sonra ışığımı kapatıp sakince uzun süre otursam, sussam ne güzel. Ama bırakmıyorlar efenim. Biri ölmüş. Ben de onunla beraber ölmedim ya. Ama şu odada bıraktığım herkes öyle, yas tutuyorlar. Ağlıyorlar, anlamadığım bir dilde ağıt yakıyorlar. Acılarını hissediyor gibiyim, anlamıyorum. Tuvaletten çıkıyorum, çayları bitenler. Ah evet tazelerim hemen soğuyan çayları. Aralık ayında buz gibi mutfağa gidiyorum. Çay bitmiş, yenisini koyalım. Balkona oturup üşüyorum, kendimi tuhaf hissediyorum. Soğuk hava içime işliyor. Demlendi sonunda. Buharı gözlük camlarını kapladı. İçimden konuşuyorum, gözlüğüm buğulu. Çay sevmeyen biri var mı içeride? Hepsi içiyor, bir ben ellerimle uğraşıp etrafı seyrediyorum. Duvardaki aile fotoğraflarına, salonun köşesindeki masaya, masanın üstündeki vazoya, vazonun desenlerine gözüm takılıyor. Hepsini tek tek inceliyorum, inceledikçe içim sıkılıyor.
Kuzenlerimden biri üniversiteyi soruyor, diğeri aşk durumlarını. Şu evden çıkıp gitmek istiyorum. Olmuyor. Birine derslerin iyi gittiğini, diğerine aşka inanmadığımı söylüyor ve yine tuvalete gidiyorum. Anılarımı hatırlıyorum, evdeki mücadelelerimi. Hatırladıkça içime dehşet duygusu yerleşiyor. Tuvaletten çıkmak istemiyorum. Evet, herkesin biraz da utanarak girdiği bu yerden çıkmak istemiyorum. Hatta utanıp tuvalet demeyen teyzenin “Ya lavabo ne tarafta?” demesi bile beni etkilemiyor. Kırık cam parçaları aklımdan çıkmıyor. İnsanlar, anılar, akrabalar, cenazeler… İşkence gibi geliyor. Lavaboya kusuyorum, ağzımda acı bir tat var. Anılarım zorluyor, başım zonkluyor. O gün geliyor. Gitmiyor.
Önce kapının üstümden kilitlendiğini hatırlıyorum. Uyuyordum ama hayal meyal anahtarın dönerken çıkardığı sesi duymuştum. İlk başta rüya sandım, sonra emin oldum gerçekten kendi odama kilitlendiğimden. İlk dakikalarda kapıya vurdum duyan olur diye. Telefonumu buldum dolaptaki karmaşanın arasında. Annemi aradım, açmadı. Başka arayacağım kimse de yoktu zaten. Kenara koyduğum kitaplardan birini aldım, okumaya başladım. İçeride ne kadar kalabileceğimi düşündüm, ne kadar süre dayanabilirdim? Bilmiyordum. O sırada annemin sesini duydum. Demek ki evdeydi başından beri, kapıyı bilerek üstüme kilitlemişti. Beni tehdit eder gibi konuşuyordu. Dünkü kavgamızdan bahsetti, benim tek başıma hiçbir yere gidemeyeceğimi söyledi. Bir yere gitmemem gerektiğini de… Farkında değildi, hiç olmayacaktı. Anne olmakla, gardiyan olmak veya bir tür tanrı gibi davranmak arasındaki farkı bilmesi gerekmiyor muydu? Birkaç kitabımı özenle çantama koydum, yanına da günlüğümü ve kalemimi. Çantayı sırtıma geçirdim, inanılmaz bir biçimde sakin hissediyordum. Önce kapıyı açmasını istedim, kabul etmedi. Beni odaya kilitleyerek bir şey kazanamayacağını söyledim, küfretti. Son bir şans daha vererek  beni sevdiği için böyle yaptığını anladığımı ama beni engelleyemeyeceğini söyledim, cevap vermedi. Mutfağın kapı sesini duydum, sigara içmeye gitmişti. Önce kapıya sakince vurdum, belki kardeşim açardı. Ama o da dışarı çıkmıştı veya annemden korkarak odasına kaçmıştı. Ona üzülüyordum, onu seviyordum. Böyle şeylere şahit olmasını istemiyordum. Annem birkaç küfür daha savurdu mutfaktan. Sabrım kalmamıştı, kapı açılmıyordu. Kapının üst tarafında buzlu cam vardı, eski tarz kapılardan. Önce cama iki yumruk attım, kalındı. Üçüncü yumruğu gelişigüzel salladım, cam paramparça oldu. Kalan kısmı da tuzla buz ederek, camı tamamen parçaladım. Sonra kapının üstündeki anahtarı çevirip çıktım. Mutfağa girdim, girerken cam kırıkları ayağıma batmıştı. Umursamadım. Annem yüzü bembeyaz halde bana bakıyordu. Şoka girmişti sanırım, ona bir şey yapacağımdan korkuyordu. Anahtarı mutfak tezgahına bıraktım. Elimden kan damlıyordu. Ama acısını hissetmiyordum, parmakların elle birleştiği yerde kesikler vardı, serçe parmağın bir kısmı parçalanmıştı. Evden çıktım, merdivenleri inerken heyecandan düşüp bayılacağımı sandım ama öyle olmadı. Apartman kapısını açıp bahçeye çıktığımda içimi hem biraz korku ve merak, hem de inanılmaz bir özgürlük hissi kaplamıştı. Kolumdaki saate baktım, dışarı çıkarken telaşla ona bakar kaç saatim kaldığını hesaplardım. Hep koşa koşa giderdim sahaflara, kütüphanelere. Saati kolumdan çıkarıp yolda gördüğüm hoşuma giden bir delikanlıya verdim. “Al tuhaf bir hatıran olsun” dedim. Önce şaşırdı, sonra gülümseyerek teşekkür etti, saati aldı. Elime baktı, kan kurumuştu tuhaf görünüyordu. Adımı sordu, cevap vermedim. Bir an önce sahile koşmak istedim.
Atladım bir otobüse, sessiz sakin görünüyordu. Tabii iş saatiydi, bu saatte az kişi otobüse binerdi. Belki izinli olanlar, birkaç genç ve yaşlılar. Sahile ulaşana kadar otobüsteki insanları gözlemledim. İki yaşlı teyze aylıklarını almaya gidiyor, tanıdıkları konuşuyordu. Arka koltuktaki iki sevgili birbiriyle iyice yakınlaşmıştı, birbirlerinin göz bebeğine bakıyorlardı. Başka kimseyi görmüyorlardı, bu rahatlık hoşuma gitti. Onlara gülümseyerek baktım. Benim de sevgilim olurdu. Olur muydu? Olmuştu ya. Arada iyi oluyordu, sevmek sevilmek. Ama başka insanlara ayıracak fazla vaktim yoktu. Olmayacaktı, yalnızdım. Eğer benimle oturup saatlerce kitap okuyacak, karşılıklı kahve içerken susacak, gerektiğinde birkaç kelimeyle yetinecek biri olursa, o zaman bir şeyler düşünebilirdim. İnsanlara, konuşmalara pek tahammülüm kalmamıştı. Elimdeki sızı artıyordu, sevgililer öpüşmeye başlamıştı. Sevgililerim tekrar aklıma geldi. İlk öpüştüğüm, hediye aldığım, kavga ettiğim zamanlar. İlk seviştiğim zamanı hatırladım. Duygusuz fakat zevkli… Sevgililer daha çok yakınlaşmıştı. Gülümsemek istedim ama bu sefer tuhaf kaçacağını düşünerek dışarıyı seyretmeye başladım. Teyzeler hastalıklarından bahsediyordu, doktorlardan yakınıyorlardı. Birkaç kişi daha binmişti otobüse, umrumda değildi artık insanlar. Kendi kabuğuma çekilmiştim. Sabahtan beri yaşadığım şeyleri tekrar düşündüm, evde neler yapmıştım, sanırım iki hafta önce olsa aynı şeyleri yapamazdım. Neydi bana güç veren şey? Belki düşüncelerim, belki tecrübelerim. Her nasılsa kendime şaşırıyordum. Gizliden gizliye kendimle gurur  duyuyordum. Otobüs sahil yolundaydı, denizi gördüğüm an inmek istedim. Sevgililere son kez baktım, kavga ediyorlardı. Eskiden böyle değildi, mektup vardı. Emek vardı ya, hayat dururdu sevgilinin mektubunu beklerken.
Sahildeki iyot kokusu ne güzel geliyor. Güneş arkalara saklanmıştı, bulutlar etrafı kararttı. Yeşilliğin ortasına oturdum, çantama koyduğum kitapları karıştırdım. Elime bir kitap geçti, çok sevindim! Bir baktım ki, Nazım. Eski basım, sahaflardan birinde bulduğum bir şiir kitabı. Açtım bir sayfasını rastgele, gözüme bir dörtlük çarptı ve başladım onu okumaya. “Bilemem nasıl oldu geldi ki öyle bir an / Yenilmez bir haz duyup denize atılmaktan / Kurtulmak ne kolaymış faniliğimden dedim / Doğruldum atılırken bir dakika titredim” Etkilendim şiirden, denizi seyre daldım. Gökyüzüne doğru uzattım başımı, martılara bakıyordum. Ağlamaya başladım. İçimde birikenler öyle iç içe geçmişti ki hangisinin ağlamamı tetikledi çözemedim. Sahilde biraz daha oturdum, deniz feneriyle konuştum. Içime birkaç cümle karaladım. Sonra tekrar ağladım, cümleler okunamaz hale geldi. Daha fazla duramadım, sahile veda edip çantayı sırtıma geçirip sokaklara doğru yol aldım. Etrafta her türlü insanı görebiliyordum, burası kalabalıktı ama rahatsız eden türden değil. Kadıköy’ün kalabalığı hep böyledir, tenha da olsa aynı gelir. Kadıköy’ü sevmekten vazgeçmem. Ne olursa olsun, üzgün veya sevinçli olayım, pişman veya heyecanlı. Hiç fark etmez, atladığım gibi Kadıköy’e gelirim. Yalnızken gelirim, buradaki zamanımı kimseyle paylaşmak istemem. Cem üzüldü mü acaba, ona bir çocuk kitabı alayım şuradan. Hem annesi, hem babası ayrı bir dert. Hem de daha küçük. İkisine de ihtiyacı var. Neden onu evde bıraktım ki? Keşke yanıma alsaydım, beraber gezerdik. Dondurma alırdım ona, kaldırımda oturur yerdik. O konuşurdu, ben dinlerdim. Onu özledim. Sevebildiğim tek insan. Gece uyurken ayak ucuyla yanına gelerek sevdiğim tek insan. Fark ettirmeden seviyorum, evet. Bağıra çağıra, gösteriş yapar gibi sevemiyorum, sessiz ve gizli. İşte yine ağlamaya başladım, bugün duygusallığım üzerimde. Bir apartmana girdim, merdiven boşluğunda ağlıyorum. Kimse yok, kimse görmüyor. Ağlamıyorum artık, sadece başım ağrıyor. Yüzümü gömleğe silip apartmandan çıkıyorum. Belki Spinoza alırım, belki Sait Faik. Kitapları alıp Cem’in yanına giderim. Ona ihtiyacım var, onun da bana. Ara sokaklarda bir cafeye rastlayıp içeri giriyorum. Küçük ve sevimli görünüyor, huzur veriyor bana. Bir Türk kahvesi, yanına da bir küçük pasta söylüyorum. Duvardaki kısa şiirlere takılıyor gözüm. Çoğu İkinci Yeni döneminden, hepsini okumaya başlıyorum kahve soğuyor. Olsun, soğuk içiyorum. Pastadan fazla yemiyorum, onu yemeyi bile düşünmedim. Niye sipariş ettim o zaman? Sipariş ettim mi? Hatırlamıyorum, mühim değil artık geç oldu. Benim bu cafeden çıkmam gerek. Hesap ne kadar, buyrun iyi günler. Sokaklarda koşturuyorum. Durağa geldim, nefes nefeseyim. Otobüs çok kalabalık, etraf da kararmış. Saat kaç oldu ki acaba? Saatimi delikanlıya vermiştim. “Pardon saat kaç acaba?” dedim kaldırımdaki simitçiye. “Dokuz buçuk olmuş ablacım” dedi. Bir an önce eve dönmeliydim. Annem umrumda değildi ama bana kızdığını tahmin ediyordum. Onunla başa çıkabilirdim ama bana olan sinirini Cem’den çıkardıysa kendimi affetmeyecektim. Kalabalık da olsa bindim otobüse, daha fazla kalmazdım. Elveda Kadıköy, tekrar geleceğim. En yakın zamanda…
Yaklaşık bir saat sonra evdeydim. Yolu hatırlamıyorum, zaten baygınlık geçirecek gibi olmuştum o kadar insan arasında. Evde sessizlik vardı. Ölümcül bir sessizlik, odalar karanlıktı. Annem ağzında bir şeyler geveliyordu. Kendinde değildi, ben de bulaşmadım. Odama girdim, Cem ağlıyordu. Kitabını verdim, gülümsedim. Her şeyin düzeleceğini söyledim, üstünü sıkıca örttüm ve korkmaması gerektiğini, her zaman yanında olacağımı söyledim. Çok yorgundum, onun yanında uyuyakaldım. Sonraki gün, eve yakın yerlerde iş aradım. Üniversiteden arta kalan zamanda çalışıp geleceğimiz için para biriktirecektim. Belki Cem’i yanıma alıp, bir eve geçebilirdim. Yine de o zamana kadar, yaşadığımız ortamın şartlarına dayanmamız lazımdı. Bir lokantaya garsonluk için başvurdum. Kabul ettiler, sonraki hafta işe başlayacaktım. Eve döndüm, Cem’i yanıma çağırdım. Beraber yemek yaptık, eğlendik ve kitap okuduk. Annem balkonda sigara içiyordu, bana küsmüştü. Birkaç güne unutacaktı, unutmasa bile uzun süre küs duramazdı. İçinde hala iyilik olduğunu biliyordum. Yaşadığı şeyleri atlatamadığı için böyle davranıyor bazen. Onu anlıyorum zaten. İçim gidiyor, elimden bir şey gelmiyor. Cem’e elimi uzatıyorum, beraber odama gidiyoruz. Kapının kırık cam kısmına desenli duvar kağıtlarından yapıştırıp gezmeye gidiyoruz. Simit istiyor, alıyorum. Dondurma da almak istiyorum, pahalıdır alma abla diyor. Başka bir şey demiyorum. Diyemiyorum.
Kapı çalıyor. Kim çok çay içti acaba? Buyur Hatçe abla, ben de çıkıyordum zaten. Kardeşimi alıp dışarı çıkıyorum. Herkesin ağıt yaktığı bu yerde durmayalim Cem. Kaybolmak istiyorum, yürüyoruz. Büyüyünce benimle evleneceğini söylüyor, gülüyorum. Asla evlenmeyecegimi duyunca ağlamaya başlıyor. Yanağına dökülen yaşları öpüyorum. Çocuğa şaka yapmak varken böyle demekle aptallık ettim. Ne vardı ki evlenirim desem? Özür diliyorum. Ondan, tanıyacağım insanlardan, herkesten. Varlığım yüzünden özür diliyorum. Cem’i eve bırakıyorum. Tuvalete giriyorum.