Rüzgâr yaprağı ağaçtan kopardığında, bu bir özgürlük anı gibi gelmişti. Dalların arasındaki o uzun bekleyiş bitmiş, artık hiçbir şeye tutunmak zorunda değildi. Havada dönerek süzülürken aşağıdaki dünyayı görüyordu. İnsanlar yürüyor, konuşuyor, bir yerlere yetişiyordu. Kimileri yan yana, kimileri yalnızdı ama kimse gerçekten tek başına gibi görünmüyordu.
Yaprak onların üstünden geçerken, her birinin başka bir şeye tutunduğunu fark etti: birine, bir düşünceye, bir alışkanlığa, bir korkuya. Bir çift tartışıyor, biraz ileride aynı çift birbirine sarılıyordu. Yaprak bunu gördüğünde şunu düşündü: İnsanlar kavga etmeyi değil, yalnız kalmayı affedemiyordu.
Bir grup genç yüksek sesle gülüyordu. Bir adam telefonda bağırıyordu. Bir kadın çocuğunu çekiştiriyordu. Herkes bir şeylerle doluydu ama hiç kimse sakin değildi. Yaprak, insanların kendi içlerinden kaçtığını hissetti. Hareket ediyorlardı çünkü dururlarsa neyle karşılaşacaklarını bilmiyorlardı.
Kendisi ise hareket etmek zorunda değildi. Rüzgâr onu nereye isterse oraya götürüyordu. Bir an için insanların aksine gerçekten özgür olduğunu düşündü. Ama bu düşünce uzun sürmedi; çünkü rüzgâr da bir gün duracaktı.
Yaprak yere düştüğünde bu gerçeği anladı.
Çimenlerin üzerinde yatarken insanlar üzerinden geçti. Kimse onu görmedi. Bir süre sonra başka yapraklarla birlikte süpürülüp karanlık bir torbaya atıldı. Hareket bitmişti. Dış dünya kaybolmuştu.
Karanlıkta bir ses duydu.
“Burada olmak tuhaf,” dedi ses. “Eskiden bir çiçektim.”
Yaprak sesin yorgun olduğunu hissetti.
“Bir mezarın üstünde büyümüştüm,” diye devam etti çiçek. “Bir insanın çürüyen bedeninden. İnsanlar beni kopardı. Güzel buldular. Sonra attılar. Şimdi buradayım.”
Yaprak düşündü. İnsanlar, kendilerine benzeyen şeyleri önemseyip diğer her şeyi kullanıyordu. Çiçek haklıydı.
“İnsanlar ölmeyecekmiş gibi yaşıyor,” dedi çiçek. “Ama ben onların öldüğünü gördüm. İçlerinden doğdum. Onlar kendilerine mezar yapınca unutulmaz olduklarını sanıyor. Oysa sadece toprağın başka bir şekli oluyorlar.”
Yaprak bir an için kendini daha az yalnız hissetti.
“Peki biz ne olacağız?” diye sordu.
“Biz kaybolmayacağız,” dedi çiçek. “Sadece başka bir şeye dönüşeceğiz. Toprak olacağız, bir böcek olacağız, bir kuş olacağız. İnsan olmak özel değil. Sadece daha gürültülü.”
Çiçeğin sesi giderek zayıfladı. Sonra tamamen kesildi.
Yaprak karanlıkta kaldı. Ama artık boşluk gibi hissetmiyordu. Hareket edemiyordu ama var olmaya devam ettiğini anlıyordu. Belki rüzgâr bir daha gelmeyecekti. Belki başka bir şeye dönüşecekti.
Ama yok olmayacaktı. Ve bu, düşündüğünden daha gerçekti…
