Gözlerini açtığında odada hâlâ sabah olmamış gibiydi.
Tavanın soluk beyazı, geceyle gündüz arasındaki o belirsiz saatten kalmıştı. Yatağın içindeydi ama sanki çoktan onun bir parçası olmuştu; çarşaf, bacaklarının biçimini almış, vücudu yatakla aynı sertlikte donmuştu.
Kıpırdamadı.
Kıpırdamayı aklından geçirdi.
Ama düşünmekle yapmak arasında artık derin bir uçurum vardı.
“Bugün de buradayım,” diye düşündü.
Bu cümle bir sevinç mi yoksa bir lanet miydi, emin değildi.
Pencere kapalıydı. Ama sokak oradaydı.
Hep oradaydı.
Aşağıdan geçen ayak sesleri, uzak bir araba kornası, birinin kahkahası…
Hepsi onun için birer görüntüydü artık. Görmediği dünyayı seslerden kuruyordu.
Biri hızlı adımlarla yürüdü.
Geç kalmıştı.
Bunu sesinden anlamıştı.
Bir çocuk bağırdı.
Annesi susturdu.
Hayat, kısa bir çığlık kadar hızlıydı.
Gözlerini kapadı ve onları izler gibi yaptı.
Eskiden bu sokağı gerçekten görürdü.
Bu evi, paranın hiçbir şey ifade etmediği zamanlarda almıştı. Şimdi satılmayan tek şey buydu: dört duvar ve bir pencere.
“Ne tuhaf,” diye düşündü, “herkes dışarıda bir yere yetişirken ben yalnızca içimde dolaşıyorum.”
Bir çift konuşarak geçti.
Adamın sesi yüksek, kadınınki daha kısıktı.
Adam geleceğinden bahsediyordu.
Kadın geçmişinden.
Gülümsedi.
İnsanlar her zaman yanlış zamanda doğru şeyleri söylerdi.
Bir an için eski arkadaşını hatırladı.
O da böyle konuşurdu.
Yüksek sesle.
Kendinden emin.
O zamanlar o da öyleydi.
Şimdi yalnızca dinliyordu.
Ve sesler akıp giderken, yatağın içindeki beden, yavaş yavaş bir hayata daha benzedi.
Belki dışarı çıkamıyordu.
Ama dünya hâlâ onun içinden geçiyordu.
