Benim Hüzünlü Orospularım – Gabriel Garcia Marquez

Yazıyı okurken bu linkteki müziği dinleyebilirsiniz efenim.

Gabriel Garcia Marquez! En sevdiğim yazarlar arasına giren ve maalesef yakın zamanda ölen bu yazarı hem üslubu hem anlattıklarıyla farklı ve renkli, tatlı bir hüzünle dolu bulurum. Belki benzetmem uygun olmaz ama onu, hem kendi kültürünü yansıtması hem de toplumundaki yapıdan, halk öykülerinden yola çıkarak ele aldığı yazılardan Yaşar Kemal’e benzetirim. Yüzyıllık Yalnızlık, Kırmızı Pazartesi, On İki Gezici Öykü, Albaya Mektup Yok, İyi Kalpli Erendira ve bugün bitirdiğim kitabı olarak da Benim Hüzünlü Orospularım.

Kitabın girişinde de alıntısı yapılan Yasunari Kavabata’nın “Uykuda Sevilen Kızlar” kitabından esinlenerek yazılmış bu eserde, oradaki yaşlı müşteri karakterlerden daha geniş bir hareket alanına ve duygu yoğunluğunu yansıtma hakkına sahiptir ana karakterimiz olan kişi.

Bu zamana kadar sadece para karşılığında kadınlarla birlikte olmuş bir gazetecinin doksanıncı yaş gününde kendine hediye olarak bakire bir kızla birlikte olmak istemesi ile başlar anlatı. Lakin böyle bir kızı bulan genelev patroniçesi, gece buluşacakları zaman kızı uyutur ve gazeteci genelevdeki odalarında onu izler, öper, dokunur. Ona “Delgadina” adını koyar, başka gecelerde de patroniçe aracılığıyla odada buluşurlar. Bu zamana kadar yalnızlığını avutmak için yaşadığı tüm ilişkilerin ötesinde bir tat alacak ve Delgadina’sında özel duygular yaşayacaktır.

Kızın -ilk görüştükleri sırada- 14 yaşında olması ve bisikletle şehrin öbür ucuna gidip düğme fabrikasında çalışması, bazı akşamlarda da uyutularak gazeteciyle aynı yatakta olması açısından kurgu tuhaf/ahlak dışı bulunabilir. Ama burada yaşanan ve anlatılan şeylerin yoğunluğu söz konusu, sapıkça olup olmadığını tartışmakla edebi niteliğini kaybetmiş oluruz zaten. Hatta kendi düşünceme göre böyle şeylerle zaman kaybederek edebiyatın hatta sanatın özünü, varoluş amacını yok saymış oluruz.

Bu tutkulu aşka –platonik demeyeceğim çünkü kız tarafından nasıl hissedildiği “tam anlamıyla” bilinmiyor sadece uykuluyken bu sevgiyle karşılaşıyor- seyirci kalan okuyucunun bazen kafası karışabilir veya yaşantılarından izlere maruz kalabilir. Mesela, kıskançlığını dışa vurduğu kısımlar tanıdık gelebilir efenim.

Kurgunun ortalarında ikisinin yine buluştuğu bir gecede başka odalardan birinde cinayet gerçekleşir. Ünlü bir borsacı öldürülmüştür ve ana karakterimiz, Rosa’ya (genelev patroniçesi) yardım eder ceseti giydirmesi için. Sonra oradan ayrılır ve giderken kızı da eve göndermesini tembihler. Bu olaydan sonra her ne kadar orayı tekrar arasa da, ulaşamaz, genelev kapalıdır ve elinde kıza dair tek bir ipucu yoktur. Kafayı yemek üzeredir ve Delgadina’sına rastladığını sanar bazı zamanlar. Bir kazada bisikletli kıza çarpan otobüste o da vardır ve çok endişelenir. O, sevdiği kişi olabilir; lakin bir süre sonra o olmadığı ortaya çıkar. Bir süre sonra iyice huzursuz ve aksi olur. Aşkından yanıp tutuşmaktadır, hasreti de fırtınalar kopartır içinde.

Aşk mektupları yazar kendi gazete köşesinde, okuyucuları da bunu çok beğenir ve daha çok okunmaya başlar. En sonunda Rosa’ya ulaşabilir ve kızla konuşmak ister. Geneleve gelir, odalarına girer ve kızın makyajlı ve süslenmiş olduğunu görür. Beyninden vurulmuşa döner, Rosa’nın kızı zengin birine sattığını düşünür. Siniri dolup taşar, odadaki her şeyi kırıp dökmeye başlar. Sonra Rosa aslında olanı anlatsa da gazetecimizin gözü dönmüştür bir kere. Duyguları baskın çıkar ve lanet ederek küfrederek çekip gider. Aslında çok büyük risk alır bunu yapmakla, çünkü böyle tanınan bir geneleve gelenler de nüfuzlu insanlardır ve mesleği tehlike altına girebilir. Ama yine de, aşk işte…

Bu ayrılıktan sonra içi yanar yine de kararından dönmez. O sırada eski sevgililerinden birine rastlar ve evine gider. Sohbet ederken arada tüm bu yaşananları anlatır çünkü onun kendisini anlayabileceğini düşünmektedir. Kadın tereddüt etmeden onun böyle bir aşkı bırakmaması gerektiğini, böyle bir hazineyi nasıl delilik edip de bile isteye kaybetmesini anlayamadığını belirtir. Bu sözlerden de güç alarak adamımız, Rosa’yı arar ve tekrar görüşmek istediğini söyler. Bu isteği kabul edilir, ve oraya gittiğinde Rosa’ya bir teklif sunar: “İkimizden biri öldükten sonra malının tamamı, diğerine kalsın ve kalan kızla da ilgilensin.” İkisi de bunu kabul eder. Yazarımız Rosa’ya kızın da kabul edip etmeyeceğini sorar: