Nietzsche Ağladığında ve Spinoza Problemi kitaplarını okuduktan sonra daha hafif ve kısa kurgulu bir kitabını almak istediğim Yalom’un tam da bu isteğime uygun şekilde karşıma çıkan bu kitabı hakkında izlenimlerini paylaşmayı ve kurgusunu özetlemeyi keyifle yapacağım efenim.
Kitap yazarın anı türünde bir eseri olarak karşımıza çıkıyor. Mezuniyetten yıllar sonra mezunların buluşması sırasında eskiden beri dostu olan bir arkadaşının –Bob- kendisine açılmasından bahsediyor Yalom. Daha doğrusu arkadaşını yıllardır tanımasına rağmen onun pek konuşkan olmayan karakteri nedeniyle anlayamadığı iç dünyası hakkında daha çok bilgi sahibi oluyor. (Bu sayede biz de öğreniyoruz tabii.)
Bob çocukluk ve gençlik döneminde –Naziler dolayısıyla- bıçak sırtında yaşamış, tehlikelerle boğuşmuş ve hayatta kalmak için birçok zaman mücadeler vermiş biri. Artık 70’li yaşlarında bir kalp cerrahı ve hala çalışıyor. Hatta bu mezun buluşmasından önce tehlikeli bir ülkeye gidip orada işlerini halledip dönerken az daha kaçırılacağını fark ediyor. Ve o zamandan sonra fark ettiği bu tehlike onun içinde bastırdığı tüm yaşantılarının açığa çıkmasını ve kendini suçlamaya başlamasını tetikliyor.
Bob’la konuşurken Yalom’un ağzından da kendisi ve arkadaşı hakkındaki düşüncelerini öğreniyoruz. Mesela o kadar meslektaşı ve eski okul arkadaşı olmasına rağmen en çok Bob’la yakın ve samimi olabilmesi ve bunun ötesinde bu kadar yakınken Bob’un geçmişinde atlattığı badireler üzerine neden hiç konuşmadıklarından bahsediyor.
Ve Bob, bu konuşmalar arasında sürekli gördüğü ve artık kendisine ağır gelen bir rüyayı anlatıyor. Tabii ki Yalom bir psikiyatr olarak bu rüyayı yorumlayarak ve artık Bob’un anlattıklarıyla da ilişkilendirerek onun kendisini suçlu hissettiğini ve bundan kurtulması gerektiğini fark ediyor. Ona “Seni özgür kılıyorum, o zamanlarda elinden gelen bir şey yoktu.” diyor. Bu sözünü biraz kibirli ve gereksiz buluyorum ama bu da benim görüşüm tabii.
İyi okumalar efenim.
