Stavros Lantsias benim bir süre önce –bir arkadaşım sayesinde keşfettiğim- ve çok beğendiğim bir müzisyen. Bu değerli müzisyenin kendine ait olan sitesi Grekçe olduğu ve internette kendisinden bahseden bir kaynağa fazla ulaşamadığım için hayatına dair fazla bir veri elde edemedim. David Lynch, Yiotis Kiourtsoglou ve Lars Danielsson gibi ünlü müzisyenlerle ortak projeler yürüten Kıbrıslı ve Atina’da yaşamakta olan bir sanatçı kendisi. Kendisinin ilk albümü olan “Epistrofi (Return/Geri Dönüş)”yi -1999- fazlasıyla beğendikten sonra, sadece kendi parçalarının olduğu üçüncü albümü olan “Diary of Dreams (Rüyaların Günlüğü)” de -2011- çok hoş bence. Normalde dört albümde imzası var. İkinci kendi çıkardığı albüm To Taxidi Mias Notas -2002- ve Trio -2001- (Elli Paspala, David Lynch&Stavros Lantsias) dur. Ve bu büyüleyici müziğini tavsiye eder ve dinlemenizi isterim. Hepsinde bir caz havası ama tam olarak öyle olmadığını hissettiren bir tını var. Size onların arasından bazı seçkileri sunacağım efenim.
-En başta ilk albümüne adını verdiği parça olan “Epistrofi” ‘yi dinlerken bazı anlara götürebilir sizi. Yani o anda her neredeyseniz, artık orada olmayacaksınız. Sizi nereye götüreceğini ruhunuz belirleyecek, belki turkuaz mavisi bir denizin çakıl taşlarıyla dans ettiği ve güneşin bunu neşeyle seyrettiği bir sahilde, belki de sık ve yüzyıllık ağaçların arasında sararmış yaprakların kapladığı uzun yolların bulunduğu hafif karanlık bir ormanın ortasında, belki de bir dağın eteğinde kurulan köyün biraz dışındaki, içerisinde meşe odunlarını yaktıktan sonra dışarıdaki tipiyi seyretmeye koyulduğunuz ahşap bir kulübede olacaksınız birazdan. Fakat nerede olursanız olun, içinizdeki güzelliğin bir şekilde yaşadığını göreceksiniz.
-Sonrasında yine ilk albümünde yer alan bir parça olan “The Vals of The Eyes (Gözlerin Valsi)” ’ni dinlemekten çok kafanıza kazımak hatta onu bir dil gibi, belki başka güzelliklerle karşılaşınca kafanızda çalmasını isteyeceğiniz bir müziği ekliyorum. Çünkü öyle bir atmosferi var ki, kapılmamanız imkansız. Yani parçanın ismi ayrı bir güzel, kendisi ayrı bir güzel. Yani gözlerin valsi gibi bir şey hayal edelim. O gözler ne anlatıyor? Nasıl bakıyor, ne görüyor? Geçmişin şimdiyle çarpışması var gibi. Yani bir incelikle beraber kalın sesler de katılıyor parçaya. Ve bu zıtlığın karşısında ilerleyen bir ahenk, bir rengarenklik oluşuyor. Sanki iki kuğu nehirde süzülürken birbirlerine yakınlaşıyor ve uzaklaşıyor tıpkı denge işareti gibi birbirlerini tamamlıyorlar. Başlangıçtaki çatışma sonunda kendini bir sakinliğe, huzura bırakıyor.
-Üçüncü olarak “In This Boat (Bu Teknede)”parçasını paylaşmak istiyorum. Piyanonun sakinliğiyle bir giriş yaptıktan sonra hareketlenen ve birden kesilen, sonra yeniden canlanan bir müzik. Öyle vurgular var ki, anlatmak hiç kolay değil. Ama hissetmek ve hislerimi –kelimelerin sınırlı dünyasından sınırlı bir aktarımla da olsa- yazmak mümkün. Şöyle bir hayal edin, karşınızda küçük kocaman siyah gözleri olan bir çocuk duruyor, size gülümserken siz ona bakıp tebessümünü fark ettiğiniz an utangaç bir şekilde yüzünü yere eğiyor. Sonra yanınıza yaklaşıp tüy gibi hafif eliyle sizin elinizden tutuyor, bu gözleri bir yerden tanıyorum demek istiyor ama diyemiyorsunuz. Sizi nereye götürdüğünü düşünmeye fırsat kalmadan size bir şeyler anlatmaya başlıyor. Oysa siz yorgunluk ve sıkıntı duyuyorsunuz, yine de yürüyorsunuz onunla. O anlatıyor, susmuyor ve siz dinlemekten kendinizi alıkoyamıyorsunuz. Bazen evet diyerek onaylıyor bazen yüzüne bakmaya çalışıyorsunuz ama onun anlattığını o anda yaşayarak anlattığı için size bakması nadir oluyor. Ama baktığı an da, işte o anda bir şeyler kopuyor içinizden. Bazen siz kahkaha atıyorsunuz, o ise kızarıyor. Anlattığı şeyler aslında hayalleri, olmak istedikleri ve dinlediği masalların karışımı. Ve her şey onun gözünde farklı bir şeye bürünüyor. Güneş parlak ama yakıcı bir anne, ağaç sevecen bir kardeş, kalem sıcakkanlı bir dost oluveriyor. Ve siz hala söylediklerini can kulağıyla dinlerken çocuk birden yoruluyor ve eve döneceğini söylüyor. Siz onu eve bırakıyor ve dönerken hiç yorgun olmadığınızı aksine etrafınızdakileri bir farklı gördüğünüzü anlıyorsunuz.
-Dördüncü olarak “Midnight Walk(Geceyarısı Yürüyüşü)” parçasını tavsiye ediyorum. Adından da anlaşılabileceği gibi bir gece yarısı dolaşırken dinlenebilecek müziklerden biri. Fakat öyle alelade bir geceden öte, belki “Beyaz Geceler”in gecesine benzer geceler yaşatacak cinsten. Öyle bir duygu karmaşası ki, çözmeye mantığınız yetmez. Sadece kendinizi o karanlığa bırakırsanız içinizdeki sesler de kolaylıkla sizi bulacaktır.
-Beşinci olarak da “Restless(Hareketli)” parçasını ekliyorum. Adeta bir çocuğun emeklerken birden yürümeye başlaması ve ardından koşmayı öğrendikten sonra her yeri gezmek istemesini görüyor gibiyim. Veya bir sarmaşığın bir evin tüm duvarlarına yayılırken yaşadığı büyüme ve gelişme sırasında evin içerisinde de aynı anda büyüyüp gelişen bir aile var ve durmak usanmak bilmeyen bir ilerleme içerisindeler. Anne çocukları doğuruyor, iyi kötü büyütüyor ve torunları oluyor. Aile genişliyor, torunlar artıyor torunların torunları oluyor ve giderek büyüyor soy ağacı. Bu sırada sarmaşık da evin tamamını kaplıyor ve sonunda bahçeye yayılmaya başlıyor. Sonu gelmez bir süreç, yüzyıllık yalnızlık gibi…
Iyi dinlemeler efenim.
“Stavros Lantsias” için bir yanıt