birinindünyası

Yazıyı okurken bu linkteki müziği dinleyebilirsiniz efenim.

Uyandığında uzun ve ince ağaçların arasından sızan gökyüzünün keskin mavisiyle karşılaştı. Gözleri kamaştı ve başını hafifçe sağ tarafa çevirdi. Yerde öylece uzanmış yatıyor ve buraya nasıl geldiğini hatırlamaya çalışıyordu.  Yakın zamanda yağmur yağmıştı herhalde, etrafa toprak ve çimen kokusu yayılmıştı. Biraz ilerisinden bir akarsu geçiyordu, akarsuyun kenarında irili ufaklı taşlar görünüyordu. Suyun şırıltısıyla kuşların ötüşleri insana sıcak bir huzur veriyordu. İçinden gözlerini kapatmak geldi, doğanın bir parçası olduğunu hissetti. Sanki doğa ananın bir çocuğu olarak onunla bütünleşmişti, ona geri dönüyordu. Lakin bir türlü hareket edemiyordu, sanki vücudu yere yapışıp kalmıştı. Sadece kafasını ve kısmen boynunu hareket ettirebiliyordu. Hissettiği o derin huzurun yerini bir tedirginlik aldı, hareketsiz kalması onu rahatsız ediyordu.

Gözlerini kapatıp tekrar açtı ve vücuduna bakmak istedi. Başını yavaşça kaldırıp baktığı an etrafında dolaşan karıncalar, vücudunu saran örümcek ağları ve ayaklarında, kollarında gezinen adını bilmediği yeşil, siyah ve kırmızı böcekleri gördü. Birden dehşete kapıldı, nasıl olup da tüm bunları fark etmemiş hatta hissetmemişti ki? Ne kadar korkunç bir görüntüydü bu böyle! Kuşların o tatlı ötüşleri kaybolmuştu; sakalar, serçeler, bülbüller yoktu artık. Kargalar, akbabalar geziniyordu üstünde. İyice korkmaya başlamıştı. Bağırmak istiyordu ama sesini çıkaramadı, bayılacak gibi oldu. Bunların onun başına gelmesi bir felaketti, bir an önce bu cehennemden kurtulmak istiyordu.

Biri gelip yardım edebilir miydi ona? Fakat etrafta birinin olabileceğine dair en ufak bir belirti bile yoktu. Gözlerini sımsıkı kapattı. Çığlık atmak, onu engelleyen ağları yırtıp atmak ve üstündekileri silkeleyip oradan bir an önce kaçmak istiyordu. Ölebilir miydi, intihara hazır mıydı? Nefesini tutmayı denedi ama hayatta kalma içgüdüsü buna izin vermedi. Hayır, ölümden daha çok korkuyordu. Burada sefil ve aciz bir halde parça parça vücudunu koparan böcekler, etçil kuşlar ve örümceklere razıydı. Son bir kez gökyüzüne bakmak istedi, sonra gözlerini tamamen kapatacaktı. Gözlerini belli belirsiz açtı ve ilk andakinden bambaşka bir görüntü belirdi karşısında. Puslu bir hava vardı, kasvet dolu bulutları kendi içine çekiyordu.

            Ne zamandır buradaydı, nasıl buraya gelmişti? Hiçbir şey hatırlamıyordu ve bu onu daha çok sinirlendirdi. Ağlamak istedi aniden, her şeye lanet okumaya başladı. Elinde olsa şu an tüm ormanı yakar, böceklerin hepsini ayaklarının altında paramparça ederdi. Doğanın bu kadim düzeninde canlı bir yem olacak, artıkları da çürüyüp gidecekti. Bunu kabullenmek istemiyordu, geleceğini çok değerli görüyordu. Gezdiği yerleri, sevdiği sevmediği tüm insanları, yediği içtiği şeyleri, ailesini ve insanlara dair olan her şeyi özlemişti. Asıl olması gereken yerini anlamıştı, buraya gelmesi veya getirilmesi büyük bir hataydı sadece. Kendisi paramparça doğaya teslim edilirken acı duymamasının nedenini kavrayamıyordu. Rüzgarın ılık esintisini duydu, içine bir ürperti uğradı. Bu ılık esintiye son nefesinin sıcaklığını da kattı.