Yazıyı okurken bu linkteki müziği dinleyebilirsiniz efenim.
Kırmızı Köpek’in hazırlık süreci, 1998’in başlarında Louis de Bernieres’in bir edebiyat şenliğine katılmak üzere Batı Avustralya’daki Perth’e gitmesiyle ve orada Karratha’ya, kuzeydeki madenci şehrine uğramasıyla başlıyor. Oraya giderken manzaradaki koyu kırmızı toprak yığınları ve kayalar yazarı çok şaşırtır. Ve çevreyi dolaşırken Dampier kasabasının biraz dışında Kırmızı Köpek’in bronz heykeline rastlar. Heykeli görür görmez, bu harika –ona ve okuduktan sonra bana göre- köpek hakkında daha fazla şey öğrenmesi gerektiğini hisseder ve duyduğu her şeyi sırasına göre kurgusuna katıp bu kitabı bize hediye eder.
Yazarın birçok kitabı var ve birçok ödül almış. Hatta bu Kırmızı Köpek (Orinal adıyla Red Dog) kitabının da filmi çekilmiş. Ve Yüzbaşı Corelli’nin Mandolini kitabı da keza filme uyarlanmış. Ve en ilgimi çeken ise en son romanı Kanatsız Kuşlar (Birds Without Wings), Anadolu’da yaşayan Müslüman ve Hıristiyan ailelerin fertlerini, iç içe yaşamlarını, aşklarını, dramlarını, Anadolu topraklarında yaşanan savaş yıllarını konu alması oldu. Bunu da okuma listeme ekledim efenim. Yazar Londra doğumlu, Manchester Üniversitesi’nde öğrenimini bitirince Kolombiya’da öğretmenlik, sığır çobanlığı, bahçıvanlık ve araba tamirciliği yapmış. Ve diğer kitapları olarak Partizanın Kızı ve Kardinal Guzman’ın Belalı Çocukları da var. Yazarın ele aldığı konular açısından duygusal tarafına ağırlık verdiğini tahmin ediyorum, diğer kitaplarını da okudukça bunun ne kadar gerçeğe uygun olup olmadığını göreceğim.
Öncelikle kendi köpeklerimi kaybettikten sonra hayvanlara, özellikle de köpeklere karşı hassasiyetim ve sevgim olduğundan iki kat arttı. O dönemde Hachiko filmiyle karşılaşmam ve Richard Gere’yi bekleyen Hachi’yi izlerken nasıl bir duygu karmaşasına kapıldığımı anlatmam gerçekten zor ve bu filmdeki hikayenin gerçek hayattan uyarlanmış olması beni daha fazla etkilemişti. Ve Hachiko’dan sonra Kırmızı Köpek kitabını okumak gerçekten özlemimi dayanılmaz hale getirdi. Tüm köpekseverlere tavsiye ederim, insancıl olana hitap eden bu kitabı okumadan geçmemeliler. Ayrıca özetine bakmak isteyenler
Kitapta Kırmızı Köpek önce karşıma Çapaklı olarak çıktı, sonra Kırmızı Köpek oldu ve en son Kuzey Batı Köpeği oldu. Ama kendi kişiliğinden, kimliğinden, duyguları ve tavırlarından vazgeçmedi. Hikaye boyunca 4 sahibi oldu ama o sadece birine bağlandı ve bir daha hiç peşini bırakmadı. İlk başta sahipleri olan Çapaklı, bir süre sonra onlardan sıkılarak çok uzaklardaki dünyanın nasıl olacağını da merak ettiğinden bir yolculuğa atılır. Köpek olduğunu gerçekten hissetmezsiniz, sanki evinden ayrılan bir gençtir o. Dünyayı keşfe çıkar ve gördükleri karşısında tüm yaşam arzusu ve sevinciyle bir kişilik oluşturur, onunla hareket eder. Evet, onu herkes çok sever, bir dost gibidir ve ona kötü davranan gerçekten başına gelecekleri göze almalıdır. Tasmasının bir tarafında “Kırmızı Köpek, Çomar” yazarken diğer tarafında “Gezmediğim yer kalmadı, dostum” yazar. Kitaptaki çizimler size hikayeyi okurken gözünüzde canlanması için yardımcı olur fakat resimlerden ilk iki tanesinde Kırmızı kırmızı renkte iken diğerlerinde siyahtır. Belki bendeki kitapta öyleydi bilemiyorum, ama bir anlamı olabileceğini düşünüyorum.
Evet, bu hikayeyi okurken belki bir insanla karşılaştığınızı düşünebilirsiniz ama her hayvanın kendine ait karakteri, huyları vardır. Bir madenci şehrinin ne kadar göç aldığı düşünülürse Kırmızı’nın neden orada çok sevildiği anlaşılabilir. Gurbet ellerde yaşayan bu madenciler ve diğer fabrikalardaki işçiler hemen Kırmızı’yı sahiplenip onu besleyip kollar ve arabalarına otostop çektiğinde hiç çekinmeden onu arabalarına alırlarken (evet kendi kendine otostop çekiyor) içlerindeki memleket özlemini, insan ve içtenlik arayışını, sevgi ihtiyacını bu sevimli ve bir o kadar kendine özgü köpekte gideriyorlardı.
Kırmızı her zaman çok açtı, çok yemek yerdi ve insanlar bir dönem ona ellerine geçen her şeyi verdikleri ve o da ilk yediği şeylerin tadını bilmediğinden ne verilirse yediği için, bağırsakları tuhaf bir kokuya ev sahipliği yapıyordu ve bazen insanları şaşırtacak derecede gaz çıkarıyordu. Ayrıca çok sevdiği ve kendisine bağlandığı sahibi John’un şöforlük yaptığı otobüste onun hemen arkasındaki koltuk ona aitti, ondan başka kimse oturamazdı. Ayrıca tanımadığı kimsenin arabasına otostop çekmezdi, arabayı da motorunun sesinden tanır hemen önüne atlardı. Bazen alır başını gider, sonradan merak edenler veya bir şekilde öğrenenler kilometrelerce seyahat ettiğini, yürüdüğünü ama bu sayede de birçok arkadaş ve dost edindiğini anlardı. Hiçbir köpeği sevmeyen kamp alanındaki Kırmızı Kedi’yle saygılı bir ateşkes ilan edip yan yana günbatımını seyretmeleri kadar doğal bir şey olamazdı sanki. Bunu sadece Kırmızı Köpek yapabilirdi çünkü. Bu özellikler tıpkı bir insana benziyor değil mi?
Yer yer güldürürken, yer yer hüzünlendiren ama duru üslubuyla hiç sıkmayan tersine okudukça kendinizi iyi hissettiğiniz, daha doğrusu bir tepeyi tırmanırken havanın temizliğini, çiçeklerin tomurcuklarının size selam verdiğini fark ederek, buna sevinerek her attığınız adımı daha da hissederek atmanız gibi oluyor bu dediğim efenim.
Sonundan bahsetmeyeceğim, fakat bir kez daha kendimi yorgun hissettim. Köpeklerimi çok özledim…
